laatst gewijzigd: 15 augustus 2008
 

Tekstvak: Contact

 

De foto's staan online

Nijmegen, 18 mei 2008
Welkom op mijn site over mijn reis naar Kenia

Vrijdag 27 juni 2008 zal ik naar Kenia vliegen om daar vrijwilligerswerk te gaan doen in het weeshuis Upendo Children's Centre. Elders op deze site is meer te lezen over Upendo. Ik zal in het weeshuis verblijven en me daar nuttig maken door de huismoeders te helpen met het verzorgen en vermaken van de kinderen. Daarnaast zal ik projecten in de buurt bezoeken en waar mogelijk hulp verlenen. Wat ik allemaal precies zal gaan doen weet ik nu ook nog niet, maar ik zal proberen jullie via deze site op de hoogte te houden van mijn belevingen. Naast ontwikkelingswerk zal ik ook een bijdrage leveren aan de economie door het maken van toeristische tripjes; Kenia is een erg mooi land. Daar heb ik een paar jaar geleden al wat van gezien toen ik er op trainingsstage was in het kamp van Lornah Kiplagat. Ik ben toen niet verder gekomen dan Iten en Eldoret, dus deze keer wil ik ook graag op safari. Uiteindelijk zal ik op zaterdag 9 augustus weer terug vliegen naar Nederland.

Nijmegen, 06 juni 2008
Sponsoren gezocht

Met mijn verblijf in het weeshuis sponsor ik de kinderen van Upendo. Dit geld is nodig om de huur van het huis te betalen en te kunnen verzien in de basisbehoeften van de kinderen. Het zou voor de kinderen fantastisch zijn als er ook wat geld is om eens iets leuks te gaan doen of om speelgoed en materiaal aan te schaffen om te kunnen spelen en knutselen. Er wordt op dit moment ook hard gespaard om te kunnen starten met de bouw van een nieuw huis voor de Upendo-familie. Het huidige onderkomen is te klein en heeft geen buitenspeelplaats. Door de onrusten die begin dit jaar in Kenia waren, konden er een tijdje geen vrijwilligers komen, waardoor het weeshuis geen inkomsten had en er een beroep moest worden gedaan op de spaarpot die bestemd was voor de nieuwbouw.
Ik ben hard opzoek naar mensen die Upendo willen sponsoren. Door sponsorgeld mee te nemen naar Kenia hoop ik mijn verblijf extra waardevol te kunnen maken. Dit kan niet alleen door wat extra's voor de kinderen, maar ook door het broodnodige aan te schaffen voor projecten/instellingen waar de situatie schrijnend is door gebrek aan financiën. In Kenia is een gulden een daalder waard, dus elke bijdrage -hoe klein ook- is waardevol! Ik wil jullie daarom vragen of je wilt overwegen mij een sponsorbedrag mee te geven naar Kenia. Het geld komt voor 100% ten goede aan projecten in Kenia en door zelf dingen te kopen van het geld is het ook zeker dat het wordt uitgegeven aan hetgeen waarvoor het bedoeld is.
Voor sponsoring kun je contact met mij opnemen. Ik en de mensen in Kenia zullen jullie heel erg dankbaar zijn!!

Nijmegen, 26 juni 2008
Nog één nachtje!

Nog één nachtje en dan is het echt zover, dan vlieg ik weer naar Kenia!! Na een volle week ben ik nu nog bezig met het regelen van de laatste dingetjes. Ik heb er echt veel zin in!!
Inmiddels heb ik ook al sponsorgeld gekregen. Ik vind dit echt super lief en wil jullie nogmaals bedanken. Uiteraard ook namens de Kenianen, waar het geld aan besteed wordt. Ik hoop jullie snel weer te kunnen berichten.

Nyeri, 28 juni 2008
Ik ben weer in Kenia!!!!

Om 11 uur 's morgens ben ik van huis vertrokken en de volgende ochtend om 6 uur Keniaanse tijd (het is hier een uur later) zijn we geland in Nairobi. De vlucht is goed verlopen. De overstap in Londen is goed gegaan en we hadden onderweg geen turbulentie. Voordat we, Marieke en ik, Kenia echt in konden, moesten we nog een visum kopen. We zaten achter in het vliegtuig dus stonden ook achter in de rij voor een visum. Na zo'n 1,5 uur wachten was het dan zo ver en konden we de douane passeren. Tot onze opluchting zagen we meteen onze koffers op de band liggen. Het is zeker met een overstap toch altijd weer spannend of je koffers zijn aangekomen.
Jackson de manager van Upendo stond toen al 2 uur lang op ons te wachten met een bord in zijn hand waarop onze namen stonden. Hij was dus ook erg blij ons eindelijk te zien. De ontmoeting met Jackson was zeer hartelijk en voelde meteen vertrouwd.
In de auto van Jackson vervolgden we onze reis naar het weeshuis. In Nairobi is het verkeer een drukke chaos. Daarna is het goed te doen. Onderweg werden we nog door politie (die hier grote geweren dragen) naar de kant gehaald. Blanken in de auto betekent geld, dus er zat voor Jackson niets anders op dan geld toe te stoppen. Als hij dat niet zou doen, zouden ze allemaal beschuldigingen van misdrijven/overtredingen van hem opschrijven.
De natuur is hier erg mooi. Heel erg groen en heuvelachtig. We hebben bananen-, koffie- en ananasplantages gezien.

Vlak voordat we er waren zijn we bij Jackson en zijn ouders langs gegaan. Toen hij ons daar rondleidde voelde ik dat ik echt weer in Kenia ben en dat voelde zo goed!!!
De kinderen van het weeshuis kwamen met belangstelling naar ons toe, toen we bij hen binnen liepen. Wat zijn ze klein zeg!! Ze lieten ons de rest van het huis zien en voor we het wisten zaten Marieke en ik allebei met een kind op schoot te luisteren naar de liedjes die ze voor ons zongen. Toevallig dat ik het eerste liedje nog kende van mijn vorige bezoek aan Kenia.

Het was tijd om ons even terug te trekken. De indrukken die we in zo'n korte tijd hadden opgedaan waren groot en we waren natuurlijk erg moe. De rest van de dag hebben we niet zo heel veel meer gedaan. Het valt op dat de kinderen eigenlijk alleen maar een beetje in huis of het kleine binnenplaatsje rondhangen. Echt spelen doen ze niet.
Er is ook een baby’tje van zo'n 2 maanden oud. Ze is wees. Gelukkig maar dat de andere kinderen ook wat aandacht aan haar besteden, want de huismoeders zijn druk met al het huishoudwerk.

Het waterpijl is hier op het moment te laag, waardoor er geen water uit de kraan komt. Zeker voor ons Europeanen erg lastig, want even je handen wassen valt niet mee. Aan het wassen van je lichaam moet je hier dus al helemaal niet teveel eisen stellen. Voordat je vertrekt weet je dat, maar als je hier dan bent is het toch erg wennen. Gelukkig hebben we nu wel in de supermarkt in Nyeri wat eten en water kunnen kopen. Veel heb ik afgelopen twee dagen namelijk nog niet gegeten, dus daar moet nog wel even verandering in komen, want ik hem nou eenmaal niet veel reserves.

De kleertjes die ik in Nederland van het sponsorgeld heb gekocht, werden hartelijk ontvangen. De huismoeder deelde ze uit aan de kinderen nadat ze bedacht had wie het zou passen. Trots trokken ze hun nieuwe kleren aan. Vanmorgen hebben we met de kinderen slingers gemaakt van crêpepapier dat ik had meegenomen en het bellenblazen vonden ze gister ook geweldig. We hebben zojuist in de supermarkt nog maar wat extra sop gekocht.

Nou dit was al een heel verhaal zo voor de eerste keer. Ik bericht jullie snel weer.

 

Nyeri, 03 juli 2008
Bezoek aan de school

Ik heb inmiddels aardig mijn draai gevonden. Het blijft lastig dat het water steeds weg is, maar je leert ermee omgaan. Ik heb al heel wat gezien. Marieke en ik gaan elke dag op stap met Jackson of zijn vader Bernard. We zijn naar de kinderbescherming geweest, het ziekenhuis en de school van de oudste kinderen. Dat is zeg maar groep 3 t/m 8 van onze basisschool. Overal waar we komen wordt het schoolhoofd erbij gehaald en die verteld ons dan het een en ander over de school. Ook komt overal waar we komen het gastenboek te voorschijn. Op de school zitten alleen kinderen die niet bij hun ouders wonen. Er zijn ook vluchtelingen gekomen van de onrusten na de verkiezingen van afgelopen december. De school heeft een groot tekort aan geld. De man vertelde over al zijn plannen en dat zijn er veel. Hij hoopt dan ook dat wij sponsoren vinden in Nederland en wint er absoluut geen doekjes om dat hij graag geld van ons wil. Wij zijn ons nu aan het beraden wat we het beste kunnen kopen. We kopen de spullen liever zelf dan dat we geld geven.
We hebben een rondleiding gehad door de school. Het was erg ontroerend toen de kinderen voor ons gingen zingen. Vrijdag gaan we terug om wat les te geven of iets wat erop lijkt.

Het is hier nu helaas wel wat koud (17 graden ?). Ik heb een koffer vol zomerkleding mee, maar heb juist warme kleding nodig....

Waarschijnlijk gaan we na dit weekend al op safari.

 

Nyeri, 08 juli 2008
Op bezoek bij de Samburu.

 Na een weekend volop met de kinderen gespeeld te hebben op Nyeri Hill en de grote tuin van Bernard, was het even tijd voor wat anders. Marieke en ik zijn met zijn tweeën met een safaribusje en driver naar Samburureserve gereden. Het was een bijzondere tocht van ongeveer 4 uur noordwaards (inclusief tussenstop voor lunch). We hadden een mooi uitzicht op Mount Kenya. Het was bijzonder om te zien hoe snel het landschap voorbij Mount Kenya verandert. Het is daar veel vlakker en droger. Het werd ook warmer en warmen. Het dorp waar we hebben geluncht was duidelijk Islamitsch. Vrouwen lopen hier met sluiers of in burka’s over straat. Toch vreemd om dit dan echt zo te zien. Vrij snel na dit dorp Isiolo stopt de verharde weg. Ze waren nog wel druk bezig om deze te verlengen maar wij moesten het nog doen met een lange rit over een hele hobbelige zandweg en héél veel stof……. Ik wist echt niet in wat voor een wereld ik beland was. Zo droog. Dit had ik echt nog nooit eerder gezien. De kuddes dromedarissen maakten het plaatje helemaal compleet.

In het Samburu park aangekomen begon de speurtocht naar wild. Voor zover je het nog wild kunt noemen dan, want het bleek dat je heel dicht bij kunt komen zonder dat ze weglopen. We hebben veel dieren gezien. De drivers hebben ook radiocontact met elkaar om door te geven dat een bepaald dier, dat wat moeilijker te traceren is, gesignaleerd is. Op een gegeven moment stonden we daar met een stel safaribusjes bij elkaar om de giraffen heen. Je krijgt dan toch wel het idee van safaripark de Beeksebergen, hoewel ik daar nog nooit geweest ben.

We hebben overnacht in een klein tentenkamp aan de river met krokodillen. We zagen er één naast het kamp, maar de Kenianen verzekerden ons dat ze niet het land op konden komen, dus daar vertrouwden we dan maar op. Gelukkig was er ‘s nachts wel security aanwezig. Na een avondmaal zijn we het tentje ingedoken. Veel hebben we niet geslapen, want we werden wakker gehouden door de harde wind.

De tweede ochtend zijn we op tijd opgestaan om te proberen een luipaard en leeuw te vinden. Deze zijn moeilijk te traceren en hadden we dan ook nog niet gezien. Helaas hebben we ze ook niet gevonden. Om 10 uur hebben we het park weer verlaten. Voordat we aan onze terugreis begonnen zijn we op bezoek geweest bij een Samburu dorp. Je moet je dan niet een dorp voorstellen zoals wij die kennen. Nee, het is een klein stukje grond omheind door wat takken. Daarin staan een paar kleine hutjes van takken en klei. In zo’n hutje woont een hele familie. We hebben het van binnen gezien. Ik kan je vertellen: het is lekker knus. Ze slapen op een dierenvel. In de hut is verder helemaal niets. O ja, er zaten nog wel twee piep kleine geitjes in het hutje. In zo’n klein dorpje wonen wel 250 mensen!!!! Echt niet te geloven. De kleinste kinderen krijgen les in dat dorpje en de wat oudere kinderen gaan naar de nabij gelegen public school. Ik vind het erg goed dat ook deze kinderen gewoon onderwijs krijgen net zoals alle andere kinderen in Kenya waarvoor school verplicht is.

Al met al was het een hele belevenis om nooit meer te vergeten.

Nyeri, 16 juli 2008
Een Keniaanse school

We zijn met de oudste kinderen meegelopen naar hun school. Dit is een primary school en het is een public school. In Kenia zijn de kinderen ook verplicht om naar school te gaan. Als de ouders de kinderen thuis houden kunnen ze gearresteerd worden. Ook de meest arme kinderen gaan dus naar school. Behalve het uniform wordt dit volledig door de overheid betaald. De kinderen moeten om 7 uur op school zijn. Ze moeten dan zelf hun lessen voorbereiden in de klas, want de docenten komen pas om 8 uur. Dan beginnen ze met de dagopening. Alle 800 kinderen komen naar het middenterrein. Daar vindt de ceremonie plaats. Eén klas heeft de leiding. Er wordt wat gemarcheerd en het volkslied wordt gezongen. Eerst in het Engels en daarna in het Kisswahili. Dat ging duidelijk een stuk luider.
Marieke en ik hebben in een klas meegekeken. Er werd klassikaal uitleg gegeven en daarna moesten ze een opdracht maken die wij vervolgens na moesten kijken.

De kinderen krijgen totaal geen individuele instructie. Als je dat wat probeerde wisten ze daar ook totaal geen raad mee en liepen ze snel terug naar hun tafeltje. Uiteindelijk schreef de lerares de goede antwoorden op het bord, zodat ze deze over konden schrijven. Dan weet je dus nog steeds niet of ze het begrijpen. Sowieso vond ik dat de minder goede leerlingen er maar een beetje bijhangen. We hebben ook boeken ingezien en ik moet zeggen dat ik positief verbaasd was. De oudste leerlingen krijgen echt al wat natuurkundige dingen. Met dat niveau lijkt me niets mis. De boeken waren uit 2007, dus ook echt recent. Ik had verwacht dat het er in de klassen een stuk gedisciplineerder aan toe zou gaan. De hoofdleidsters stonden namelijk met zweepjes buiten en die ceremonie straalde ook zoiets uit, maar ik vond het in de klas eigenlijk maar chaotisch. De kinderen waren helemaal niet stil en luisterden niet goed naar elkaar. De lerares gaf daarentegen een kind wel een ruk aan het oor en zette sommige kinderen ook voor schut voor de rest van de klas, omdat hun kleding vies of kapot was.
Van ons sponsorgeld hebben we voor alle 800 leerlingen van deze school schrijfwaren gekocht.

 

Nyeri, 16 juli 2008
Story Ayub

Ayub is een jongetje in Upendo van ongeveer 2,5 jaar oud. Toen hij ongeveer 6 maanden oud was heeft zijn moeder hem in de wc-pot gegooid. Ayub heeft vervolgens heel lang in het ziekenhuis gelegen en zijn moeder, die niet veel ouder zal zijn dan ik, is veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf. Vorige week zijn we in de gevangenis in Nyeri geweest om te proberen te achterhalen of daar ouders van Upendo kinderen zitten. Het enige wat we toen te weten zijn gekomen is dat de moeder van Ayub in de gevangenis in Nairobi zit.

Vrijdag zijn we eerst met Ayub bij zijn familie op bezoek geweest. Zijn familie is arm en woont op een half uur rijden van Nyeri. Ze wonen daar in een donker houten hutje op een prachtige locatie. Ze wonen naast een heel groen stukje land. Ayub moest eerst even wennen aan zijn tante, broertje en zusje, maar later zag je echt dat hij zich op zijn gemak ging voelen en dat hij het erg goed kan vinden met zijn tante. Het wachten was alleen op zijn oma die ergens op het land aan het werk was, dus eerst gezocht moest worden. We hebben er uren zitten wachten. Ik had echt het gevoel dat ik op pad was met het tv programma Spoorloos. Terwijl we zaten te wachten hebben we ons verbaasd over het feit dat ze de kraan gewoon nutteloos lieten stromen. Dat zou ik zelfs in Nederland niet doen en hier zijn we al helemaal zuinig met het water. Deze arme mensen leken zich er niet druk om te maken. Iets na zessen kwam oma dan eindelijk opdagen. Echt enthousiast reageerde ze niet. Ze heeft Ayub ook maar een paar minuten gezien, want het werd al donker en we moesten nog met de matatu terug dus we konden echt niet langer wachten. Oma was wel erg blij met het maismeel, de bloem en suiker die we voor haar hadden meegebracht.

Gisteren zijn we naar de gevangenis in Nairobi geweest. Het blijft wonderlijk hoe het er daar uitziet. Je kunt gewoon naar binnen rijden nadat ze het hek voor je geopend hebben. De gevangenen lopen daar dan rond in hun streepjespak. Het terrein is omheind met een roestig stukje gaas, wat niet hoger is dan een schutting. Ik snap echt niet dat er niet meer beveiliging is. Ze zeggen dat het niet mogelijk is om te ontsnappen, maar ik betwijfel het. Nadat we met een intelligent ogende vrouw om tafel hadden gezeten, werd in een mum van tijd geregeld dat we de moeder van Ayub achter glas konden spreken. Het was een goed uitziende vrouw. Zoals ze daar zo zielig stond en wat begon te huilen, kregen we echt medelijden met haar. Ondanks dat ze haar zoon in de wc-pot heeft gegooid, wil ze hem nu wel graag zien. De socialworker die met ons mee was denkt dat een psychische stoornis haar destijds tot een wanhoopsdaad heeft gebracht. De bedoeling is nu dat de kinderen bij haar op bezoek gaan en dat het contact hersteld wordt. Het moet dan ook duidelijk worden of de kinderen weer bij haar kunnen gaan wonen als ze vrijkomt. Al met al een erg indrukwekkend verhaal.

 

Nyeri, 21 juli 2008
Lake Nakuru en Lake Naivasha

Samen met Marieke, Stella en Nienke (de andere 3 vrijwilligers van Upendo) ben ik zondag op safari gegaan. Onze bestemming voor de eerste dag was Lake Nakuru, maar voordat we daar aankwamen hebben we eerst nog een tussenstop gemaakt bij de Thomson’s Falls. Dit is de grootste waterval van Kenia en het is echt zo’n touristisch punt. In Nakuru aangekomen gingen we eerst naar ons nachtverblijf om daar te lunchen. We hadden gezegd dat we zo goedkoop mogelijk op safari wilden, dus we hielden ons hart vast voor wat voor een accommodatie het zou zijn. We stopten voor een grote roestige poort in een omheining van hoge muren. Voor ons gevoel waren we in een barakkenkamp beland. Wij waren ook de enige gasten. De bediening kwam ook erg knullig over. Die man sprak niet echt Engels. Zelfs toen we om peanuts vroegen die ze op hun prijslijst hadden staan, begreep hij niet wat we wilden. Ach het was een schattig mannetje en we hebben ons er kostelijk vermaakt.

Op naar Lake Nakuru voor een game drive. We reden meteen naar het “strandje” waar Pelikanen en Flaminco’s zaten. Erg mooi om deze grote vogels van zo dicht bij te zien. Wij hebben erg geluk gehad, want ik zag ineens onder een boom een leeuw liggen. Deze worden niet vaak gevonden. We hadden net ervoor al een vers vermoorde buffel gezien, dus we hadden al goede hoop dat de leeuw nog in de buurt zou zijn.

Toen we aan de overkant van het meer waren kregen we een regenbui op ons dak. Het zag er onheilspellend uit. ‘S avonds regende het flink en we zagen het enorm lichtflitsen. Vandaag lazen we in de krant dat er die avond twee kinderen zijn omgekomen, doordat ze mee zijn gevoerd in een waterstroom. Echt bizar om dat dan te lezen. Wij hadden overigens totaal geen wateroverlast.

Maandag ochtend zijn we na het ontbijt met heerlijke pannenkoeken, doorgereden naar Naivasha. Daar hebben we Hell’s Gate bezocht. Het landschap in dit kleine park is droog met rotswanden. Er lopen zwijnen en kuddes zebra’ s. Hell’s Gate is een gleuf in de grond die helemaal naar Tanzania loopt. Het is door water uitgeslepen. Als er een flinke regenbui valt, loopt het als een gek vol water. We hebben onder leiding van een Masai gids (wel gewoon in spijkerbroek en T-shirt hoor) een wandeling gemaakt door deze klif. Soms was het een heel geklauter, maar de gids begeleidde ons daar erg goed in. Een deel van deze klif is al meerdere keren gebruikt als filmdecor. Het is een vulkanisch gebied en daardoor komen er van de wanden waterstroompjes met warm tot zelf heet water. Het was voor ons een onverwachte maar erg mooie wandeling.

‘S middags zijn we met een bootje Lake Naivasha opgegaan.  Ik heb echt heel wat keren in dat bootje gewenst dat ik nooit mee was gegaan. Ik durf dat eigenlijk helemaal niet, maar ben toch maar mee gegaan. De enorm donkere lucht die er hing en de aanwezigheid van krokodillen (gelukkig niet gezien) en nijlpaarden in dit meer, maakten het extra eng. We vaarden echt vlak langs de nijlpaarden heen die met een hele familie bij elkaar in het water lagen. Mooi om te zien, maar wel eng hoor. Op een gegeven moment dook er vlak achter ons bootje een op uit het water.

Na deze zeer afwisselende safari konden we gaan genieten van de overnachting in het hotel. Oh wat was dat heerlijk zeg die warme douche!! Ik heb er echt van genoten.

Nu zijn we weer terug bij de kids van Upendo. Ze waren echt blij toen we weer terugkwamen. Dat doet erg goed.

     

 

  Nyeri, 24 juli 2008
Het leven in Kenia

Na bijna drie weken leven tussen de Kenianen, heb ik al een aardig beeld gekregen van het leven in Kenia. Het is duidelijk dat de overheid er hard aan werkt om Kenia op een hoger plan te brengen. Zo wordt het gestimuleerd om baby’s te laten vaccineren en is dit (en andere medische zorg) voor kleine kinderen gratis en wordt er aandacht besteed aan voorlichting. De leerplicht en gratis basisonderwijs draagt ook zeker bij aan de welvaart van het land. Al weet ik niet hoe de controle hierop is. Er zijn wel nog steeds veel weeskinderen of kinderen die om een andere reden niet bij hun ouders kunnen wonen. Er zijn heel veel kindertehuizen en heel veel socialworkers. Arme mensen die geen geld hebben voor een eigen stukje land om hun huis op te bouwen, kunnen een stukje land van de overheid gebruiken totdat het voor andere doeleinden nodig is. Aan de andere kant zijn er ook nog erg veel verbeterpunten. Mensen die om wat voor een reden dan ook niet kunnen werken hebben een probleem. Wij hebben twee hele arme families bezocht en hen wat maïsmeel, suiker en bloem gegeven. De ouders van het ene gezin waren duidelijk zwakbegaafd. Hierdoor kunnen ze geen geld verdienen. Van het andere gezin waren beide ouders overleden en moesten de twee meiden van begin twintig alles zelf zien te regelen.

De inkomsten van Kenia bestaan vooral uit export van thee, koffie, bloemen en fruit. Ook het toerisme is een grote bron van inkomsten. Door het geweld na de verkiezingen komt het toerisme erg langzaam op gang. Er wordt veel over het verkiezingsgeweld gesproken. Iedereen keurt het af. Volgens onze driver was de oplossing om maar geen verkiezingen meer te houden…….. In dit gebied wonen vrijwel uitsluitend Kikuyu’s. Hier in Ruringu zitten ook wat vluchtelingen vanuit de Rift Valley, die hun huis kwijt zijn. Ook in Naivasha dat in de Rift Valley ligt, reden we langs een tentenkamp met vluchtelingen. Verder is er hier niets meer van te merken. Overal waar je komt hangt het portret van president Kibaki aan de muur.

Er zijn op moment wel andere onrusten. De scholieren hebben nu examens en als protest daartegen steken ze hun scholen in brand. De exacte reden daarvan is me niet bekend. Sowieso staan hier dingen in de krant tussen de alledaagse berichten die bij ons echt de hel los zouden doen losbarsten. Dan heb ik het bijvoorbeeld over een moord op een school.

Het geloof speelt hier een hele grote rol. Kenia heeft geen eigen geloof, maar er zijn heel veel verschillende geloven. In dit gebied is het merendeel aanhanger van een vorm van het Christendom.

Hoe het ook zei: de mensen zijn hier over het algemeen heel aardig en gastvrij. Soms is het moeilijk om ergens weer weg te komen. Je moet overal gaan zitten en lange verhalen aanhoren en overal komt een gastenboek tevoorschijn. Op straat worden we als enige blanken uiteraard wel bekeken en vaak ook uitgelachen, maar over het algemeen bedoelen ze dat echt niet verkeerd.

 

Nyeri, 25 juli 2008
Twee indrukwekkende dagen

Gisteren was het al een erg indrukwekkende dag, doordat baby Lucy bij ons weg is gegaan. Upendo heeft niet de faciliteiten om voor een 2 maanden oude baby te zorgen en helemaal niet nu ze ziek is. We hebben er daarom op aangedrongen dat er een nieuw onderkomen voor haar gezocht zou worden. Met een busje vol mensen van de kinderbescherming zijn we naar het politiebureau gereden waar we haar moeder te zien kregen. Ik had totaal geen goed gevoel bij deze vrouw. In het politiebureau zaten drie kinderen die de dag ervoor door hun vader bij zijn werkgever waren achtergelaten. Hun moeder was al eerder weggelopen.
Terwijl Marieke, Stella, Nienke en ik ergens gingen lunchen, zouden Jackson en Chaterine van Upendo de baby naar het ziekenhuis brengen, waar ze zou blijven.
Toen wij later vervolgens thuis kwamen, was de baby er inderdaad niet meer, maar de drie kinderen die we in het politiebureau hadden gezien waren ineens in Upendo. Het komt er kort gezegd op neer dat Jackson voor het blok is gezet en geen andere keus had dan de kinderen tijdelijk op te nemen terwijl het in Upendo echt vol zit.

Vanmorgen zijn we met de 2,5 jarige Anthony op pad gegaan om zijn moeder te zoeken naar aanleiding van informatie die Jackson van de kinderbescherming had gekregen.
Een man van een soort kinderbescherming in een andere plaats wist ons te vertellen dat de moeder bij hen was geweest om naar haar kind te vragen. Zijn moeder is ongeveer 17 jaar en erg arm. Anthony was destijds ondervoed en is door iemand naar een private ziekenhuis gebracht omdat daar in de omgeving geen public ziekenhuis zit. Dat betekent dat de behandeling niet gratis was en dat de moeder omgerekend 65 euro moest betalen. Dit kon ze niet en daarom kreeg ze haar kind niet meer mee, die vervolgens (inmiddels een paar maanden geleden) in Upendo terecht is gekomen. We zijn bij de moeder op bezoek geweest. Ze woont in een dorre omgeving en is inderdaad erg arm. Wij hebben besloten de rekening te betalen, zodat Anthony weer terug kan naar zijn moeder. Ook al is zijn moeder arm, ze wil hem graag terug en hij hoort bij zijn moeder en niet in een kindertehuis. Anthony is een heel erg stil kindje waar nauwelijks contact mee te krijgen is.  Ik hoop dat hij weer wat tot bloei komt als hij weer terug is bij zijn familie. Als het goed is wordt hij dinsdag aan haar overhandigd. Ik stond echt met tranen in mijn ogen toen we bij zijn moeder waren. Een erg triest verhaal.

   

 

Nyeri, 02 augustus 2008
Top Mount Kenya bereikt

Samen met Stella ben ik afgelopen woensdag aan een mooie missie begonnen: de beklimming van Mount Kenya. Na de Kilimanjaro in Tanzania is Mount Kenya de hoogste berg van Afrika. De hoogste top heet Batian en is 5199m boven zeeniveau. Om deze, en de op een na hoogste top, te bereiken moet je echt bergbeklimmen. De derde top is point Lenana die op 4985m hoogte ligt en deze is wel wandelend te bereiken, dus dat was ons doel.

We zijn woensdag samen met een gids c.q. drager en een kok aan de beklimming begonnen. De eerste etappe was slechts 3 uur wandelen. Wij hadden de neiging veel sneller te lopen dan onze gids, maar hij zij dat het beter was om de eerste dag rustig te lopen, dus hebben we ons maar aangepast aan dat tempo. We liepen door een mooi bos met onder andere bamboe. Op de paden lagen drollen van olifanten. ‘Leuk, die willen we zien’ dachten we, maar dat veranderde wel even toen de gids zei dat ze juist erg gevaarlijk zijn. Toen we niet zover meer van het kamp verwijderd waren, begon het nog even hard te regenen. Gelukkig hadden we regenkleding gehuurd en duurde het niet lang. Het kamp waar we aankwamen heet Old Moses en ligt op 3400m. We waren de eersten die er aankwamen, maar later kwamen er nog Duitsers. Echt precies toen wij binnen kwamen begon het weer te hozen. Dus we hadden erg geluk. De anderen waren helemaal nat geregend.
De volgende ochtend vertrokken we iets na half 8 voor de tweede etappe naar Shipton’s Hut op 4236m hoogte. Het landschap was nu echt heel anders. Het was boven de boomgrens. Dus geen bomen maar wel mooie planten. Ook deze etappe van 6 uur bergop wandelen was goed te doen. Ook nu vlak voordat we er waren een bui. Dit keer een hagelbui. De Duitsers die na ons binnen kwamen waren weer helemaal nat gehageld en gesneeuwd. Ze vonden dat niet zo leuk geloof ik. Na de avondmaaltijd zijn we gaan slapen.
Om
3 uur ‘s nachts stonden we op zodat we om 3.40 uur konden vertrekken naar ons hoogtepunt en hoogste punt om daar de zonsopgang te zien. Met een zaklamp in de hand klommen we achter onze gids aan omhoog de berg op.  Ze hadden gezegd dat het -15 graden kon zijn, dus had ik me heel dik aangekleed. Oh, wat had ik het warm zeg! Ik heb twee keer kleding uitgetrokken. Over de helft kreeg ik last van mijn maag, waardoor ik wat misselijk werd. Toen dacht ik “ dit kan nog wel eens heel erg zwaar gaan worden….” Gelukkig zakte het weer af. We waren wat vroeg dus het laatste stuk hebben we rustig aan gedaan.

Om 6.10 uur kwamen we als eerste op de top aan. Het uitzicht was echt geweldig gaaf!!!! We zaten niet in de wolken, waardoor we een mooi uitzicht hadden over het wolkendek onder ons en de zon op zagen komen. We hadden erg geluk, want het schijnt vaak bewolkt te zijn op de top en dan zie je helemaal niets. Zo wie zo schijnt een heel groot deel van de klimmers de top niet eens te halen, dus we hebben goed werk geleverd en daar zijn we best trots op.
Na ruim drie kwartier op de top te hebben gezeten zijn we weer terug gegaan. Het was mooi om te zien waar we in het donker omhoog geklommen waren, want daar hadden we geen idee van. Doordat we een heel stuk gingen zomerski'n waren we vrij snel weer beneden.

Na het ontbijt begonnen we aan onze terugtocht naar Old Moses. Het pad was veel natter dan de dag ervoor. We hadden eigenlijk een andere weg terug gewild, maar dat was zo nat dat dat niet veilig was. Op de heenweg had onze gids het zwaarder dan wij, maar berg afwaarts walste hij een stuk makkelijker door de drek heen dan wij. Na 4 uur waren we weer terug in Old Moses.
De vierde dag was de etappe kort. In 2 uur tijd zijn we met spierpijn in de bovenbenen teruggelopen naar het begin van het park. Op wat maag/darm problemen bij mij en wat hoofdpijn van Stella na hebben we geen problemen ondervonden en viel de zwaarte eigenlijk heel erg mee. Het was een ervaring om nooit meer te vergeten!!!  

    

 

Nyeri, 03 augustus 2008
Kinderen komen en gaan

Toen we vorige week op een bepaald ogenblik thuis in Upendo waren, kwamen er ineens vier mannen binnen met twee meisjes. Met een papier in de hand van de rechtbank kwamen ze vertellen dat ze de kinderen kwamen brengen omdat ze in Upendo geplaatst zijn. Blijkbaar had de rechter dit besloten, terwijl Upendo al vol zat en tussen de gerechtelijke uitspraak en hun komst waren er dus ook nog drie kinderen gekomen. Jackson was niet te bereiken en de huismoeder heeft niet de bevoegdheid de kinderen te weigeren dus het enige dat ze kon doen was het papier ondertekenen en zo kwam het aantal kinderen in Upendo op 21.  De kinderen zaten een beetje raar te lachen en aten hun eten niet op. We gingen er maar vanuit dat het door de zenuwen kwam, maar later bleek dat ze gewoon brutaal zijn. Ze komen vanuit een weeshuis voor stoute kindertjes, maar het kan goed zijn dat het niet was omdat ze stout waren maar omdat er ergens anders geen plek was. Voor die tijd hebben ze kort in de gevangenis gezeten. Ook de reden daarvan weet ik niet. Het lijkt me alleen sowieso geen plek waar zulke kleine kinderen thuis horen. Er komen dus steeds meer kinderen bij, maar zo af en toe gaat er ook weer eentje weg.

Afgelopen dinsdag zijn we met Anthony naar de kinderbescherming gegaan om hem aan zijn moeder te overhandigen. Ze hadden tegen haar gezegd dat ze er vroeg in de ochtend moest zijn. Toen we er aankwamen was ze er inderdaad. Daar waren we erg blij mee, want dat bevestigde dat ze het belangrijk vindt en haar kind graag terug wil. Ze vertelde aan Chaterine dat ze na onze komst bij haar thuis uren had zitten huilen. Ook nu zagen we soms dat ze wat emotioneel was en dat lijkt me ook niet meer dan logisch. Ondanks dat de moeder er al was moesten we toch nog heel lang wachten, want de vrouw van de kinderbescherming die over dit dossier gaat, was een brief aan het posten (althans dat is wat ze zeiden) en kwam maar niet terug. Uiteindelijk heeft een andere persoon ons geholpen en toen was het ook zo gepiept en was Atnhony weer echt van zijn moeder. We hebben haar nog wat spulletjes voor Anthony en een pak maismeel meegegeven en  haar op de matatu naar huis gezet, zodat ze niet dat enorm lange stuk hoefde te lopen. Ik denk nu nog vaak "Hoe zal Anthony het nu hebben?". Ik hoop er maar het beste van en hou me eraan vast dat hij nu op de plek is waar hij hoort.

Toen we thuis kwamen van Mount Kenya hoorden we dat de vader en moeder van Calor langs waren geweest. Laatst hebben we ze opgezocht in de gevangenis en nu zijn ze vrij. Ze zeiden dat ze nu een huis gaan zoeken en dan Calor komen halen. Calor was heel erg blij. Hoe dit allemaal verder gaat is nog even afwachten, want de kinderbescherming en rechter zullen moeten beslissen of haar ouders haar terug mogen.
 

Nyeri, 08 augustus 2008
Een familieverhaal

De laatste dag van mijn verblijf in Kenia is de eerste vakantiedag van de oudste kinderen hier. Gisteren zijn de uitslagen van de examens bekend gemaakt. De kinderen krijgen dan te horen hoeveelste van de klas ze zijn geworden en de eerste drie krijgen een cadeautje van de school. In Nederland is dit echt ondenkbaar.
In de vakanties worden met zoveel mogelijk kinderen hun familie bezocht. Zo zijn we vanmorgen naar de familie van Imma (die vandaag ook nog jarig is), Kevin big, Mary en Maina geweest. Imma en Kevin zijn (half?) broer en zus en Mary en Maina zijn hun nicht en neef. Hun ouders leven niet meer, dus we gingen op bezoek bij hun overgroot-oma, oma's, tantes, broertjes en neefjes en nichtjes.


Toen we er aankwamen waren we verbaasd over wat we zagen. De broer van de oma van Kevin en Imma heeft een groot stenen huis. Ook hun oma heeft een stenen huis. Alleen de oma van Maina leeft in een klein houten huisje. Samen bezitten ze veel grond met gewassen. Terwijl de kinderen met hun broertjes en neefjes en nichtjes aan het spelen waren, heeft Jackson ons het familieverhaal verteld. De overgroot opa van de kinderen was een rijk man. Toen hij stierf heeft de familie er een potje van gemaakt. De vrouwen werken allemaal in de prostitutie. Ze prefereren een kort en makkelijk leven. Hun kinderen lieten ze achter bij overgroot-oma. De moeders van de Upendo-kinderen waren nog tieners toen de kinderen geboren werden en zijn als begin twintiger overleden aan AIDS/HIV. Voorbehoedsmiddelen zijn weldegelijk verkrijgbaar, maar Jackson vertelde dat de mensen met AIDS/HIV dit virus graag aan anderen willen geven. Echt onbegrijpelijk.


In Kenia is het gebruikelijk om de overledenen in eigen tuin te begraven. Tussen het maïs in de tuin van oma liggen de moeders van de kinderen begraven. De graven zijn begroeid met bloemen en er staat een bordje bij.
Overgroot-oma is nu zo rond de 90 jaar en te oud om nog voor alle kleinkinderen te zorgen die door haar kinderen zijn achtergelaten. Dat kan ik erg goed begrijpen, maar voor de rest is de situatie van de familie moeilijk te bevatten. Als je de situatie hier vergelijkt met bijvoorbeeld de leefsituatie van de familie van Ayub of die waar we Anthony naar terug hebben gebracht, dan is dit echt totaal anders. De huizen zijn goed en er lijkt voldoende voedsel. Toch waren volgens Jackson de kinderen er slecht aan toe toen ze bij hun familie weggehaald werden. Het lijkt erop dat het niet zozeer is dat de familie echt niet voor deze kinderen kán zorgen, maar dat ze (behalve overgroot-oma) niet voor de kinderen wíllen zorgen. De vier Upendo-kinderen geven stuk voor stuk aan graag bij hun overgroot-oma te willen blijven, maar helaas zit dat er dus niet in.......... Hun oma's en tantes (die allemaal prostituee zijn) kunnen niet gedwongen worden om voor kinderen te zorgen die niet van henzelf zijn.

 

Zwolle, 11augustus 2008
Het Upendo-avontuur zit erop

Na een reis van 21 uur ben ik zaterdagavond weer thuis gekomen. De reis was lang, maar is goed verlopen. Het is vreemd om te beseffen dat het leven in Upendo verder gaat terwijl ik mijn leven in Nederland weer oppak. Na 6 weken heb ik best een band met de kinderen en mensen daar opgebouwd en het is maar de vraag of ik ze ooit nog terug zie. Ik hoop dat Jackson en Tessa mij op de hoogte houden van de ontwikkelingen. Ik ben erg benieuwd hoe het bijvoorbeeld gaat aflopen met Calor die waarschijnlijk binnenkort weer terug gaat naar haar ouders. Calor is een van de kinderen waarmee ik een wat hechtere band had. Ook van andere kinderen is het nog niet duidelijk hoe het komende tijd met ze verder zal gaan en over hun verdere toekomst valt natuurlijk helemaal nog weinig te zeggen. Janet is vastberaden dat ze na de high school naar Nederland wil om rechten te sturen en hier de rest van haar leven te blijven. Ik hoop dat haar wens uitkomt en ik haar hier in Nederland mag ontvangen.

Ik ben alle kinderen van Upendo, de huismoeders Chaterine en Janet en natuurlijk Jackson heel erg dankbaar voor de mooie tijd die ze me hebben gegeven in Kenia. Ik ben een hele ervaring rijker en heb een goed inzicht gekregen van het leven daar. Ik hoop dat ik tijdens mijn verblijf wat voor hen en het land heb kunnen betekenen. De kinderen waren ons in ieder geval erg dankbaar en vonden het jammer dat we weer weggingen. Ze hebben me echt het gevoel gegeven dat mijn verblijf waardevol voor ze was. Ik wens Upendo veel goeds in de toekomst en ik hoop nog een keer terug te kunnen om de kinderen en het nieuwe huis ze zien!

Ik wil vrienden en familie bedanken voor alle lieve reacties en natuurlijk voor het sponsorgeld waarvoor ik veel goeds heb kunnen doen. Van het sponsorgeld heb ik naast spullen voor Upendo ook voedselpakketten kunnen kopen voor onder andere de familie van Ayub en voor andere zeer arme families. Ik heb 800 schoolkinderen blij kunnen maken met een potlood, puntenslijper en gum of inkt.
De Upendo-kids waren erg blij met de uitjes die wij bekostigden, de slippers/schoenen, kleding en speelgoed. Ann en Janet konden tot hun grote vreugde dankzij het sponsorgeld met hun klas mee op schoolreisje. Dit is een greep uit de dingen die ik met het sponsorgeld heb kunnen doen.

De foto's staan online.


Lindy, huismoeder Catherine, Marieke, Stella, Nienke, Jackson

 

 

 


Calor

 

 


John

 

 


Imma

 

 


Kevin big

 

 


Mary

 

 


Maina

 

 


Mary-Ann

 

 


Chris

 

 


Janet

 

 


Naftali

 

 


Kevin
small

 

 


Ayub

 

 


Ann

 

 


Purity

 

 


Simon

 

 


Lucy

 

 


Anthony

 

 


Philip

 

 


Beatrice

 

 


Naomi

 

 


Mary new

 

 


Esther

  Free counter and web stats